حادثه‌ی دزلی

 من فراموش نميكنم در سال 59 در اين شهر مريوان، با جمع مردم صميمىِ اينجا مواجه شدم و به يك واحد آموزش و پرورش - فكر ميكنم يك دبستان بود - رفتيم و با نوجوانان آنجا حرف زديم. آن نوجوانان امروز يقيناً مردان ميانسالى هستند. از اينجا با بعضى از افراد خودِ مريوان به مناطق دزلى و دركى - اگر درست يادم مانده باشد - رفتيم؛ مناطق بسيار حساس، بسيار مهم؛ از لحاظ طبيعت، بسيار زيبا؛ از لحاظ مردم، بسيار خونگرم؛ اما متأسفانه بر اثر جفاى دشمنان ملت ايران و دشمنان انقلاب اسلامى، همين مردم خوب، همين منطقه‏ى خوب، همين كوه‏هاى سر به فلك كشيده و سرسبز، همين دشتهاى خرم تبديل شده بود به جهنم درگيرى‏ها و دشمن توانسته بود از برخى مزدوران خود سوء استفاده كند و آنها را وسيله‏اى قرار دهد براى كوبيدن مردم و به طور بالواسطه و غير مستقيم، كوبيدن نظام اسلامى و تحقير ملت ايران.

من فراموش نميكنم در دزلى مردم با چهره‏ى باز از ما استقبال كردند. از دزلى با برادرها خارج شديم برويم به سمت ارتفاعات مشرف بر سرزمينهاى عراق - ارتفاعات «تته» - كه مزدوران بدخواهِ حقيرى در بين آن مردم نفوذ كرده بودند و حضور هيئت ما را به دشمن اطلاع دادند و دشمن هواپيماهايش را فرستاد. ما در بين راه كه طرف ارتفاعات ميرفتيم، ديديم هواپيماى دشمن عبور كرد؛ فهميديم حادثه‏اى براى دزلى پيش خواهند آورد. برگشتيم ديديم متأسفانه مردم غير نظامى، مردم كوچه و بازار را بمباران كردند؛ عده‏اى را زخمى كردند، عده‏اى را به قتل رساندند. و ما جنازه‏ى شهدا و بعضى از مجروحين را برداشتيم، آمديم مريوان.

اين خاطرات عبرت‏آموز است. آن روز همين نظامهاى جهانىِ مدعى حقوق بشر از همين صدام حسين دفاع ميكردند؛ از همين حركات وحشيانه دفاع ميكردند. نسل جوان امروز در كشور ما ميداند و بداند، آزمايشگاه دروغ و فريب، آزمايشگاه خطاهاى بزرگ و جبران‏ناپذيرِ دستگاه‏هاى مدعى حقوق بشر، همين كشور عزيز ما و همين مرزهاى غربى اين كشور از جمله منطقه‏ى كردستان بوده است.

بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در ديدار مردم مريوان 26/2/1388