يك چيز جالبي به شما بگويم: در مازندران، پنج فرودگاه هست كه از زمان رژيم گذشته مانده است! پنج فرودگاه در يك استان كه همهاش هم براي رژيم گذشته و آن شخص طاغوت يا نزديكان او بوده است. فرودگاه رامسر براي استفاده از هتل رامسر كه ميدانيد براي چه كساني بوده است؛ فرودگاه نوشهر براي گردشگاه هر سالهي طاغوت كه برود آنجا و دو ماه استراحت كند؛ فرودگاهي براي يك اردوگاه نظامي كه نظاميان وابسته به آنها - كه از يك نيروي بخصوصي بودند و نميخواهم اسم بياورم - آنجا بروند و خوش بگذرانند؛ فرودگاه دشتناز نزديك ساري - كه امروز فرودگاه رسمي مازندران است و مردم از آن استفاده ميكنند و در گذشته براي الواط و اوباش اولاد رضاخان بوده است - كه هزاران هكتار از زمينهاي حاصلخيز را تصرف و يك فرودگاه هم وسطش درست كرده بودند؛ و يك فرودگاه هم در املاك نوكران خودشان در حدود مينودشت. پنج فرودگاه براي دستگاههاي وابستهي به حكومت يا نزديك به آنها؛ اما مردم، اساتيد، مستحقان و بيماران علاجناپذير مازندران مطلقاً نه از فرودگاه، نه از هواپيما و نه از هيچ تسهيلات ديگري برخوردار نبودند. آنها هرسال چند بار به مازندران ميرفتند؛ اما به مثل زاهدان در تمام عمر حكومتشان يك بار هم سر نميزدند؛ اين ميشود غبار فراموشي.
ادامه مطلب



گذرِ زمان هرگز نمىتواند مبانىِ قدرت و توانايى يك ملت را دستخوشِ تحول كند، از اين رو ما در امروز و فرداىِ تاريخ بدين سلاح محتاجيم. ملت ايران تنها در صورتى مىتواند مسير پرپيچ و خم آينده را همچون گذشته يا بهتر از آن طى كند كه از سرچشمه لايزالِ قدرتِ الهى سيراب شود و تنها به او اتكا نمايد. در غير اين صورت، بايد جُرعه جُرعه از شراب ذلّت و خوارى بنوشد و سنگر به سنگر از مواضع خود عدول و عقبنشينى كند.ملتِ ايران ظرفِ جان خود را از ياد خدا لبريز كرد، سپس با اتكا به او، غرق درياىِ موّاجِ حوادث شد و مسير تاريخ بشريت را به سوى نسيمِ حياتبخش و جانفزاىِ الهى رهنمون ساخت.




من